Terapia transgenereacyjna

Co to jest terapia transgeneracyjna?

Terapia transgeneracyjna (międzypokoleniowa) to podejście terapeutyczne koncentrujące się na odkrywaniu i transformacji wzorców oraz przepracowywaniu traum przekazywanych z pokolenia na pokolenie. Opiera się ona na założeniu, że problemy rodzinne oraz dysfunkcyjna dynamika mogą mieć swoje źródło w traumatycznych wydarzeniach lub wzorcach zachowań z poprzednich pokoleń.

Terapia transgeneracyjna to odkrywanie historii rodu, nie tylko poprzez wertowanie archiwów, analizowanie drzewa genealogicznego czy ustalanie biograficznych szczegółów z życia naszych przodków, ale przede wszystkim praca z ciałem, emocjami i odczuciami, które pojawiają się podczas procesu terapeutycznego (szczegóły w zakładce: co oferuję).

Ukryte wzorce rodowe

Coraz więcej terapeutów i badaczy, chcąc odnaleźć źródło naszych nierozwiązanych problemów i wszelkiego rodzaju trudności życiowych, koncentruje się na historii rodu. Alejandro Jodorowski, Bert Hellinger, Mark Wolynn, Gerard Athias, Anne Schutzenberger, dowiedli, że traumatyczne przeżycia przekazywane są z pokolenia na pokolenie i zbadali w jaki sposób manifestują się one w naszym życiu. Te „widma rodzinne” – jak to określił Nicolas Abraham – to międzypokoleniowe wzorce: m. in. wyparte i nieprzepracowane traumy, nierozwiązane konflikty, niewyrażone emocje, obciążające tajemnice.

Pamięć komórkowa

Choć te historie nie należą do nas i o wielu z nich nie mieliśmy bezpośredniego przekazu–zapisane są w naszych ciałach, mogąc wywoływać różnego rodzaju schorzenia, lęki i niepowodzenia. Często blokują nasz rozwój, wpływają na samoocenę i relacje z partnerami oraz stawiają ograniczenia na drodze do samorealizacji.Takim przykładem „transferu traumy” są ludzie urodzeni długo po wojnie, którzy doświadczają takich samych objawów stresu pourazowego, jak świadkowie i ocaleni. Te osoby skarżą się na silne lęki i powracające wizje tragicznych wydarzeń, które miały miejsce, jeszcze przed ich narodzeniem.

Epigenetyka – geny to nie wyrok

Do niedawna twierdzono, że DNA jest „sztywną instrukcją”, natomiast epigenetyka, badająca zmiany w aktywności genów, mówi co innego: to środowisko wpływa na to,  które geny będą aktywne, a które wyciszone. Bruce Lipton pisze: „Jeśli matka żyje w ciągłym stresie, płód otrzymuje sygnały o zagrożeniu. Jego organizm może priorytetyzować rozwój układów odpowiedzialnych za walkę i ucieczkę, kosztem np. układu odpornościowego czy wyższych funkcji poznawczych”.

Bruce Lipton nazywa to programowaniem biologicznym, mającym przygotować dziecko do życia w potencjalnie nieprzyjaznym świecie. Dochodzi wówczas do przekształeceń epigenetycznych, w których ulega zmianie ekspresja genów. Może to spowodować, że takie osoby, już w dorosłym życiu, będą bardziej podatne na zaburzenia emocjonalne czy depresje. Może też wpływać na funkcjonowanie układu nerwowego i reakcji na stres. W przeciwieństwie do mutacji genetycznych, zmiany epigenetyczne mogą być odwracalne poprzez zmianę nawyków, co daje szansę na poprawę zdrowia i jakości życia.